۱- برای دومین هفته پیاپی، مسئولان سازمان تربیت بدنی و فدراسیون فوتبال، عادل فردوسی‌پور و برنامه ۹۰ را به «سوء استفاده از تریبون صدا و سیما برای حمله به مسئولان مملکتی» متهم کردند.
هفته قبل سردار عزیزمحمدی، نایب‌رییس فدراسیون فوتبال و رییس سازمان لیگ در برابر انتقادات فردوسی‌پور، او را به «پایمال کردن خون شهدا» و استفاده از تریبون رسانه «ملی» برای زیر سؤال بردن عملکرد مسئولان و سیاه‌نمایی متهم کرد.
این هفته نیز نوبت محمد آخوندی، سخنگوی سازمان تربیت بدنی و عضو هیأت مدیره باشگاه پرسپولیس بود که همین اتهامات و موارد دیگری از این دست را به عادل فردوسی‌پور نسبت دهد و او را به سبب استقلال کاری و پیروی نکردن از خواسته‌های سازمان تربیت بدنی، شماتت کند.

۲- این دو نفر، تنها کسانی نیستند که نارضایتی خود را از عملکرد عادل فردوسی‌پور و برنامه ۹۰ او علنی کرده‌اند. نه تنها دست‌اندرکاران فعلی سازمان تربیت بدنی و فدراسیون فوتبال، که پیشینیان آن‌ها و نیز بسیاری از مربیان، مدیران باشگاه‌ها، داوران و حتی بازیکنان نیز می‌خواهند سر به تن فردوسی‌پور و ۹۰ نباشد. دلیلش نیز واضح و روشن است:
فردوسی‌پور را نمی‌شود خرید، تهدید یا افشا کرد. او در برنامه ۹۰ با کسی تعارف ندارد؛ به شخص یا گروهی وابسته نیست؛ در انتقاد کردن از هیچ کس (البته تا جایی که مدیران عالی‌رتبه سازمان صدا و سیما اجازه بدهند) ابایی ندارد و تا حد ممکن، شفاف و عاری از مصلحت‌سنجی‌ها و تعارفات است.

۳- انتقادات مسئولان از ۹۰، یک وجه غالب دارد. آن‌ها هم مثل بقیه دست‌اندرکاران دولت محمود احمدی‌نژاد توقع دارند که ۹۰ و فردوسی‌پور هم مانند بقیه بخش‌ها و برنامه‌های صدا و سیما، فقط به تعریف و تمجید از آن‌ها و عملکردشان بپردازد و وانمود کند که هیچ اشکالی در کار آن‌ها نیست و اگر مشکلی هم هست، ناشی از «سنگ‌اندازی‌های رقبای سیاسی» یا «توطئه دشمن» است و هر چه منتقدان می‌گویند، از بیخ و بن دروغ است.

۴- باید اذعان کنیم که در این فوتبال و ورزش کثیف کشور، فردوسی‌پور پاک‌ترین است. در فوتبالی که سر تا پایش، از آبدارچی فدراسیون فوتبال و خبرنگاران و مدیران روزنامه‌های ورزشی گرفته تا بسیاری از سرمربیان و مربیان و بازیکنان در کار نقل و انتقالات (به قول خودشان «ترانسفر» اما در واقع دلالی) هستند و بازیکن می‌خرند و می‌فروشند یا با جار و جنجال و زور، به حتی بازیکن به تیم ملی تحمیل می‌کنند (یا بهتر است بگوییم «می‌اندازند») و حق دلالی (کمیسیون‌های) نجومی می‌گیرند و روابط و باندبازی به کثیف‌ترین شکل ممکن در گوشه گوشه‌اش ساری و جاری است، فردوسی‌پور تا به امروز پاک مانده است.
او کسی است که حتی تغییر لحن و آهنگ صدایش هنگام گفتن جملات «سفارشی» برای هر بیننده‌ای واضح و آشکار است.

۵- بگذارید روراست باشیم.
داریوش مصطفوی، هر چه باشد، شخصیت مثبت این ماجرا نیست. او یکی از بدترین مدیران فوتبال این مرز و بوم و نماد تفکر سنتی در مدیریت و فوتبال حسین‌قلی‌خانی است. مصطفوی کسی است که روابط را بر ضوابط ارجح می‌داند و کارنامه مدیریتی و مالی‌اش سرشار از نقاط تاریک است. داریوش مصطفوی همان کسی است که می‌خواست با دیپلماسی «فرش و پسته» جلوی تعلیق فوتبال ایران را بگیرد و نتوانست. همین دو سه سال قبل، در دورانی که از سوی علی‌آبادی به عنوان دبیر فدراسیون فوتبال انتخاب شده بود، پول‌های تورنمنت چهارجانبه امارات «گم شد.» او همان کسی است که در بازی‌های مقدماتی جام جهانی 98، عده‌ای بوتیک‌دار و صاحب آژانس‌های مسافرتی را با کارت خبرنگاری همراه تیم ملی به سفر می‌فرستاد (و معلوم نیست در مقابل چه می‌گرفت.)

۶- داریوش مصطفوی اصلاً مدیر خوبی برای پرسپولیس نبود و همین فرد بود که با سوء مدیریتش، موجب فرار افشین قطبی از پرسپولیس شد. از رفتن مصطفوی از پرسپولیس اصلاً ناراحت نیستم و باید اعتراف کنم در جواب سؤال ۹۰ که «آیا با تغییر مدیرعامل، مشکلات پرسپولیس حل می‌شود؟» از بغض مصطفوی (و نه حب هیأت مدیره) پاسخ «بلی» دادم. هر چند پاسخ اصلی‌ام این بود: «خیر. خیلی‌های دیگر هستند که باید عوض شوند.»

۷- اگر بتوان دو شب و دو برنامه به یاد ماندنی صدا و سیما در سال‌های اخیر را نام برد، یکی انتقادات صریح و بی‌پرده فرزاد حسنی از سردار رادان درباره طرح امنیت اجتماعی بود و دیگری، بحث برنامه ۹۰ درباره کمیته انتقالی فدراسیون فوتبال با حضور محسن صفایی فراهانی. همان شبی که دست محمد علی‌آبادی و سایر مسئولان سازمان تربیت بدنی رو شد و همه فهمیدند که چه کسانی منافع شخصی و گروهی را به منافع ملی ترجیح می‌دهند. اما آن‌ها به جای درک این مطلب که عملکرد خودشان موجب رسوایی‌شان شد، برنامه ۹۰ را شماتت کردند و از عادل فردوسی‌پور کینه به دل گرفتند. همان برنامه‌ای که  سخنگوی سازمان تربیت بدنی نتوانست کینه‌اش از آن بابت را پنهان کند و به آن اشاره کرد.

۸- عادل فردوسی‌پور و برنامه ۹۰ او از بسیاری جهات، فرهنگ نوینی را وارد فوتبال این کشور کرد. برای اولین بار، به نقد تصمیمات داوران پرداخت. با صراحت و شفافیت، عملکرد مسئولان رده‌های مختلف فوتبال کشور را نقد کرد. از بی‌مبالاتی مدیران باشگاه استقلال (که موجب حذف این تیم از لیگ قهرمانان باشگاه‌های آسیا شد) گرفته تا نقد رییس فدراسیون فوتبال و مدیران سازمان تربیت بدنی.
اما فردوسی‌پور در ۹۰ او از جهات دیگر هم کارنامه درخشانی دارد. او برای نخستین بار از اس‌ام‌اس برای مسابقه‌ها و رأی‌گیری‌های استفاده کرد و آن‌چه مدتی است به عنوان «دوربین ۹۰» راه انداخته، مصداق بارز «روزنامه‌نگاری شهروندی» (Citizen Journalism) است که در این زمینه، این یک برنامه به تنهایی سال‌ها جلوتر از سایر بخش‌های صدا و سیماست.

منبع:دیده بان

داستان هیئت فوتبال استان و گروه جدید بجای امیدواری ما را دچار یاس میکند .

فریدون پور رضایی شهردار سنندج که قبلا هم بازیکن بود و هم داور از سوی ادره کل حمایت و پشتیبانی لازم را به دست آورد تا با توجه به مسئولیتش در شهرداری و امکان بهره برداری مالی فوتبال از ایشان ، در سطح مدیریتی و برنامه ریزی نیز مدیریت مریض فوتبال را نیز نظم ببخشد .

هیئت های قبلی بعد از انقلاب هیچ کدام نتوانستند کار خاصی انجام بدهند . همه چیز تحت عنوان کسوت و ریش سفیدی اداره و کنترل میشد. البته به نظر بنده  در دوره هدایتی تا حدودی اوضاع بهتر بود .

هیئت ضعیف و بی نظم گذشته بیشترین لطمه را به فوتبال زد و با شهر ستیزی فوتبال که شاید فوتبال مرده سنندج را احیا کند امکان رقابت را از میان برداشت و سالها مریوان بانه و کامیاران نه تنها هیئت را حامی خود در مسابقات کشوری ندیدند که هیئت حکم یک چکش را برایشان داشت .

در سالهای گذشته بارها خود شاهد انواع فساد اداری در هیئت ها بودم ( عوض کردن نام بازیکن اخطاری ، تغیر برنامه مسابقات با یک تلفن دوستان ،  چیدمان میلی بازی یک باشگاه  برای یک فصل ، بخشش بازیکنهای که محرومیت های غیر قابل بخشش داشتند ، وارد کردن یک باشگاه تازه تاسیس بدون هیچ  سابقه به لیگ برتر(سال 85) ، قبول در خواست  یک تیم  در نیم فصل برای شرکت در لیگی که نصف بازیهایش سپری شده بود (سال 74)  و بسیاری از نکات منفی دیگری که از نوشتنش شرم دارم . البته در تمامی هیئت ها افرادی بوده اند که با تمام وجود کار کرده اند ولی تلاششان با بی کفایتی دیگران به چشم نیامده است .

پس از اتمام دوره هیئت پر اشتباه گذشته که رقابت را میان تیمها بر داشت و یکی دوسال حتی لیگ را ناتمام به پایان برد و تنها کاری که روی کارشناسی و رشد علمی بود را نیز در کارنامه نداشت . هرچند در این اواخر با ورود چند چهره جوان تا حدودی در پی ترمیم خود برآمده بودند ولی .......

وقتی فریدون پور رضایی به عنوان سرپرست معرفی شد همه امیدوار شدیم بالاخره هیئت از دست قدیمی ها ی امتحان پس داده و ناکار آمد نجات پیدا خواهد کرد ولی قرار است  بازگشتی به عقب در انتظارمان باشد . بارها من فریاد زدم و شاید تنها کسی باشم که حاضر به پذیرش انگ ( قدر نشناس و بد بین بودن ) را نیز بپذیرم که : بزرگ مرد فوتبال ما آقای خشنودی برای امروز و نسل جدید گزینه مناسبی نیست و ایشان قرار نیست در دهه چهل و پنجاه مدیریت نماید بلکه تقویم امروز ما سالهای پایانی دهه هشتاد را نشان میدهد . چرا باید همچنان روی یک ریل دایره وار بچرخیم و سر خود را در برف فرو ببریم. مگر در این استان قحط الرجال است ؟ داستان مرحوم فرشا در صدا و سیما نیز نباید در فوتبال تکرار بشود بلکه با میدان دادن به تیمهای جوانتر از سنندج و شهرهای دیگر استان عرصه را به دیگران هم بپساریم.

میترسم و شنیده ام که اکثر کمیته ها را نیز با انتخاب غلط قرار است باند های قدیمی در اختیار بگیرند که شایده هم شنیده من درست نباشد.

 کمیته انضباطی را که یک کمیته حساس است باید به افرادی سپرد که هم حقوقدان ، کارشناس ورزش و هم با انصاف باشند که در هیئت گذشته این کمیته عملکرد تقریبا مناسبی داشت . کمیته داوران براساس شنیده ها به علیمحمدی میسپارند که مورد تایید همه است  و جای خوشحالیست .  برادران رحمانی ، مولودی ، خاطر ویسی که گفته میشود شاید مورد استفاده قرار گیرند افراد خوش نامی هستند . ولی نام عده ای دیگر نیز به گوش میرسد که کارنامه منفی خود را قبلا در بایگانی اذهان اهالی فوتبال حک کرده اند . هیئت نباید صرفا هیئت سنندج باشد و از بزرگان سنندج تشکیل شود . نگاهی به نقشه جغرافیایی استان بیندازید 9 شهرستان دیگر نیز در این نقشه قرار دارند و بزرگانی در عرصه مدیریت نیز دارند که قابل استفاده هستند (مگر امروز فدراسیون ایران را مهدی تاج اصفهانی اداره نمیکند؟) . جای تاسف است که 90% هیئتی ها فقط سنندج را میبینند و جالب اینکه هیچ گلی به سر فوتبال غنی سنندج نیز نزده اند .

قرار است در آینده ای نزدیک مجمع رییس هیئت را انتخاب کند که انتخاب کرده اند و جالب اینکه قرار است با سرعتی زیاد به عقب برگردیم .

تيم تراکتور سازي کردستان با شکست شهرداري لنگرود چشم به رده هاي بالاي جدول ليگ دارد . در هفته دهم ليگ برتر بسکتبال کشور سالن آزادي سنندج همچون گذشته با حضور تماشاگران خونگرم و مشتاق خود ميزبان بازي دو تيم تراکتورسازي کردستان و شهرداري لنگرود بود . دو تيم بازي نزديک و پاياپاي را به نمايش گذاشتند . ثبت امتياز 64 بر 63 در پايان کوارتر سوم شاهد اين مدعاست. در کوارتر پاياني کوچينگ عالي رادنکو اورلويچ مربي صربستاني تراکتور که چندهفته اي است که هدايت اين تيم را برعهده گرفته است موجب شد که نماينده کردستان حاکم بازي شود به طوريکه تراکتور سازي توانست با حمايت خوب طرفدارانش با حساب 84 بر 81 ضمن شکست حريفش ، پنجمين پيروزي خود را به دست آورد. تراکتور از 8 بازي خود با 5 پيروزي و 3 شکست 13 اميازي شد و در جاگاه پنجم جدول قرار گرفت .

افشین خوشگوار